"Hoi Rob met Valentino. Ik heb een fotootje nodig voor de nieuwe dvd van Baantjer."
"Das leuk, wat had je in gedachten?"
"Nou, ik dacht aan een avondopname met wat sfeer."
Dat is natuurlijk een breed begrip, maar ik ging op zoek.
Na lang zoeken vond ik een kerk waar ik in mocht om zo van bovenaf
te kunnen fotograferen. Tegen betaling uiteraard. Bij de kerk
aangekomen stelde ik me voor aan de gids en we gingen naar boven. Nou
moet je je voorstellen dat ik een zware foto-tas bij me had en een
zwaar statief.
Na de derde trap begon de verzuring in de spieren al toe te
nemen. "Ach, nog maar zeven trappetjes te gaan en dan zijn we
er", zei die getrainde hufter. En het werd maar smaller en
smaller. Nou ben ik vrij breed (commentaar mag) dus kwam er steeds meer
kalk op mn schouders.
Hè hè, het eindpunt. Ik moet je zeggen: het was de pijn waard.
Amsterdam by night is prachtig. Op een richel van de kerk heb ik
het eind-shot gemaakt, m'n leven gewaagd voor de Amsterdamse politie...
Wauw!
Tevreden gingen we naar beneden: hij zijn gage, ik mijn foto. Gelukkig met het resultaat liep ik naar mijn auto.
Shit, een parkeerbon! Klote smerissen, nooit meer!
|